Od dnia 1 sierpnia 2015 roku Fundacja rozpoczęła realizację projektu „Sukces na miarę moich możliwości” dofinansowanego z budżetu Województwa Podkarpackiego – Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie. W projekcie chcemy zwrócić uwagę na różne przeszkody w aktywności dzieci z niepełnosprawnością, ale również stereotypy
o niemożności pełnego uczestnictwa w życiu społecznym zakorzenione w ich środowiskach. Celem projektu jest pomoc dla rodzin wielodzietnych i niepełnych dodatkowo borykających się z problemem niepełnosprawności dziecka. W ramach projektu objęliśmy wsparciem 34 dzieci z rodzin bezradnych wychowawczo (niepełnych lub wielodzietnych) i ich rodziców z terenu województwa podkarpackiego w szczególności z powiatu ropczycko – sędziszowskiego).
Kwota dofinansowania przyznana przez Podkarpacki Urząd Wojewódzki to 12 tys. zł.
W ramach projektu realizujemy zajęcia i terapie, m.in.:
Gimnastyka Mózgu wg Dennisona zwana także Kinezjologią Edukacyjną
Metoda Dennisona wykorzystuje ruch fizyczny do aktywizacji naturalnego procesu uczenia się.
W powszechnie przyjętym modelu nauczania, od dziecka oczekuje się kierowania reakcjami emocjonalnymi i silnej kontroli wewnętrznej oraz zewnętrznej. Wraz z wysokim poziomem kontroli, u dziecka wzrasta poczucie lęku i strachu, że sobie nie poradzi, co skutecznie hamuje rozwój jego myśli i twórczości.
Fundamentem programu Kinezjologii Edukacyjnej jest odkrycie dwóch zasadniczych typów ruchów. na tej podstawie opracowane zostały ćwiczenia, które pobudzają określone funkcje mózgu, zmniejszają stres podczas uczenia się nowych rzeczy.
Ćwiczenia są dobrane w taki sposób, aby integrowały jednocześnie wszystkie funkcje i strategie mózgu. Ułatwiają one percepcje, analizę i syntezę informacji a także skupienie i zorganizowanie.
Dzięki wykonywaniu tych ćwiczeń, dzieci :
Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne
Nazwa metody „Ruch Rozwijający” wyraża główną ideę metody tj. posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tj. z tzw. baraszkowania. Podstawowe założenia metod to rozwijanie ruchem trzech aspektów:
Świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego.
Świadomości przestrzeni i działania w niej.
Dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.
Metodę stosuje się w pracy z następującymi grupami dzieci:
Metoda ta bywa wykorzystywana jako wstępny etap do innych zajęć terapeutycznych. np. dla dzieci mających trudności w czytaniu i pisaniu lub jako część programu terapii psychologiczno – logopedycznej dzieci jąkających się lub psychoterapii dzieci nerwicowych.
Korzyści płynące ze stosowania metody W. Sherborne:
Metoda Integracji Sensorycznej
Integracja Sensoryczna to skomplikowany proces, podczas którego przetwarzane są bodźce sensoryczne. Układ nerwowy odbiera wrażenia z receptorów takich zmysłów jak: dotyk; układ przedsionkowy (dostarczający informacji o sile grawitacji i ruchu), propriocepcja (czucie ciała), węch, smak, wzrok i słuch, a następnie organizuje je i interpretuje tak, aby mogły być wykorzystane w celowym i zakończonym sukcesem działaniu. Właściwy przebieg wszystkich procesów integracji sensorycznej warunkuje prawidłowy rozwój emocjonalny i poznawczy dziecka.
Zdarza się, że z różnych powodów dochodzi do zaburzeń Integracji Sensorycznej. Jest to nieprawidłowy odbiór lub/i interpretacja docierających wrażeń sensorycznych, który uniemożliwia właściwe reagowanie w określonych sytuacjach. Zaburzenia SI mogą mieć dwojaki charakter:
Na bazie tych zaburzeń mogą powstać trudności w planowaniu i wykonywaniu ruchów. Jest to tzw. dyspraksja. Zaburzenia te mogą występować w obrębie wszystkich zmysłów, mogą również współwystępować.
Symptomy, które można zauważyć u dziecka z zaburzeniami integracji sensorycznej:
Terapia wyżej wymienionych zaburzeń to system ćwiczeń, zabaw i aktywności proponowanych dziecku, który ma prowokować i wyzwalać odpowiednie reakcje sensoryczne. Terapia SI zazwyczaj jest dla dziecka przyjemnością i często nosi miano tzw. naukowej zabawy. W przyjaznym otoczeniu (zjeżdżalnie, huśtawki, piłki, liny do wspinania) dziecko pod okiem terapeuty uczy się w sposób bardziej efektywny automatycznie przetwarzać i wykorzystywać skomplikowane informacje sensoryczne.
Terapia zajęciowa – decoupage – rozwijające wyobraźnie.
Decoupage — to technika ozdabiania przedmiotów polegająca na przyklejaniu na odpowiednio spreparowaną powierzchnię (praktycznie każda powierzchnia: drewno, metal, szkło, tkanina, plastik, ceramika) wzoru wyciętego z papieru lub serwetki papierowej (technika serwetkowa). Decoupage klasyczny polega na naklejaniu wzoru z papieru i pokryciu go wieloma warstwami lakieru tak, aby wtopił się całkowicie i nie był wyczuwalny przy dotknięciu. W zamyśle ma on wyglądać jak namalowany. Warsztaty mają na celu likwidowanie przynajmniej niektórych barier utrudniających funkcjonowanie osób niepełnosprawnych i ich rodziców takich jak: niechęć do zmian, wycofanie z życia społecznego.
Muzykoterapia
Celem jest:
Pedagogika zabawy
Główne cele pedagogiki zabawy to harmonijny i wszechstronny rozwój jednostki funkcjonującej w ramach określonej grupy, a także pomoc w odkrywaniu jej najlepszych cech. Ich realizacja następuje w oparciu o stosowanie szeroko rozumianych metod zabawowych. Spośród szerokiej gamy zabaw stosowanych w pedagogice zabawy, można wyodrębnić kilka zasadniczych, które są zastosowane w naszym projekcie:
Zajęcia i terapie przyniosą efekty nie tylko dzieciom, ale również rodzicom dzieci, którzy zagubieni w rzeczywistości mają możliwość nawiązania kontaktu ze specjalistami oraz z innymi rodzicami, a tym samym otrzymają tak niezbędne wsparcie.
W realizacji projektu partnerem Fundacji jest Stowarzyszenie Pomocy Społecznej „Ad Astram” w Dębicy